Limewire ctrl-alt-delete

Limewire valt niet meer te gebruiken, het programma kan nog wel worden gedownload, maar de zoekfunctie is buiten gebruik. Limewire heeft zich volgens de rechter schuldig gemaakt aan het assisteren bij het plegen van auteursrechtsinbreuken. Uit het rechterlijk bevel (vgl. de beter-leesbare Court of Opinion Kimba Wood mei 2010) volgt dat Limewire assisteerde op “massive scale” en dat het programma hoofdzakelijk werd gebruikt om auteursrechten te schenden. Evenals bij o.a. (het oude) Napster (A&M Records v Napster 2001), wordt ook hier de stekker eruit getrokken, weliswaar op grond van andere feiten.

Limewire is een p2p programma (zie uitleg 2de alinea ‘Het viel te proberen – Pirate Bay (nog) niet te stoppen’) dat de mogelijkheid bood te zoeken door lijsten met media (veelal mp3- )bestanden. Op het moment dat je Limewire voor het eerst opende wees je een aantal mappen aan die je vervolgens deelde met andere gebruikers. Deze werden door Limewire in een lijst gezet en verspreid via het Gnutella-netwerk (hier maakte o.a. Morpheus ook gebruik van). De bestanden uit deze lijst werden door de gebruiker opgevraagd en gedownload van degene die ze aanbood. Het verschil met het oude Napster is dat Napster een centrale server had staan waar de gebruikers doorheen zochten. Limewire had deze niet en liet de gebruiker (p2p via het Gnutella-netwerk) verbinden met de andere verbonden gebruikers die onderling aangeven wat ze deelden.

Toch lukte het Limewire niet de hamer van het Amerikaanse Hooggerechtshof te ontwijken, ook niet met een beroep op de Betamax rule. Volgens de Betamax rule is de tussenpersoon niet (contributory) aansprakelijk wanneer haar product in het algemeen voor legale doeleinden wordt gebruikt. Het moet gaan om een product “merely capable of substantial noninfringing use”. Zo kan een videorecorder bijvoorbeeld worden gebruikt om programma’s op te nemen. Maar een videorecorder zou hoofdzakelijk (“merely capable”) worden gebruikt voor time-shifting, spoelen. Het door- en/of terugspoelen levert geen auteursrechtelijke inbreuk op, waardoor Betamax kon blijven bestaan met een beroep op de fair use bepaling (U.S.C. Title 17 § 107, p. 19), “the business of supplying the equipment that makes such copying feasible should not be stifled simply because the equipment is used by some individuals to make unauthorized reproductions of respondents’ works” (enge uitleg). Betamax adverteerde toentertijd met de nadruk op time-shifting, terwijl de doelgroep van Limewire volgens stukken uit het proces oud-Napster gebruikers zijn (zie p.34 Kimba Wood). Onder meer vanwege die reden ging Grokster ook de lucht uit in 2005.

Het verschil in techniek maakt in juridische zin dus weinig (meer) uit. Napster zat op een eigen server, Limewire maakte slechts gebruik van het Gnutella netwerk. Kazaa daarentegen zat (net als Grokster) op het Fasttrack-netwerk maar het aanbieden van Kazaa werd in Nederland in 2003 legaal geacht door de Hoge Raad. In juli 2006 schikte zij overigens wel een zaak met de RIAA. Kazaa, Grokster, Morpheus en Limewire handelden alle vier volgens hetzelfde systeem, geen servers maar netwerken. Volgens een analist is 98,8% van de (opgesplitste) bestanden die werden verspreid via Limewire auteursrechtelijk beschermd dan wel zeer waarschijnlijk op die manier beschermd. Bij Grokster ging het om 90% materiaal waar auteursrecht op rustte dat zij beschikbaar stelde om te downloaden, van “merely capable substantial noninfringing use” is dan geen sprake meer.

This entry was posted in Auteursrecht and tagged , , . Bookmark the permalink.