Wanneeer men een willekeurig tijdschrift open slaat waarin een van de rechten die uit het oorspronkelijke EG verdrag voortvloeien worden genoemd, komt het vaak genoeg voor dat de schrijver thans naar het EG verdrag verwijst zonder daarbij het VwEU te noemen. Door deze onnauwkeurigheid kan verwarring ontstaan met betrekking tot de gelding van welk verdrag. In het nieuwe VwEU wordt onder de artikelen verwezen naar de oude EG-artikelen. Vergelijk een overzichtelijke transponeringstabel waar je verwijzingen van de oude artikelen van het EG en EU-Verdag terug kan vinden in het nieuwe VwEU/VEU.

Google werd vrijgesproken van laster, maar veroordeeld wegens schending van de privacy van de scholier. De E-commerce Richtlijn 2000/31 (hierna: de ‘Richtlijn’) heeft aansprakelijkheid proberen in te perken door ondere andere te bepalen dat een hostingprovider (Google Video, thans Youtube) niet aansprakelijk is voor onrechtmatig materiaal (het filmpje) op het moment dat hij prompt handelt in overeenstemming met het rechtstelsel van de lidstaat om de informatie te verwijderen of de toegang daartoe onmogelijk te maken indien hij daar kennis (het verzoek) van heeft verkregen  (art. 14 lid 1 sub b Richtlijn). Deze bepaling vindt men sinds 30 juni 2004 terug in art. 6: 196c lid 4 van ons Burgerlijk Wetboek. Nederland heeft art. 14 letterlijk overgenomen nu voor dat artikel volledige harmonisatie geldt. Dat staat weliswaar niet in de Richtlijn zelf noch in de Considerans, maar kan men (impliciet) opmaken uit bijvoorbeeld overweging 4 van de Considerans waar het doel van de richtlijn wordt gesteld: een hoog niveau van communitaire juridische integratie (…) om voor diensten van de informatiemaatschappij een ruimte zonder binnengrenzen te creëren. Zo is dit ook tijdens de implementatie van de artikelen uit de Richtlijn door de Nederlandse wetgever begrepen (zie Kamerstukken II, 2001-02, 28 197, nr. 3, punt 9, p. 13). Bovendien is in art. 3 lid 1 Richtlijn bepaalt dat het oorsprongslandbeginsel (‘home state control’) van toepassing is, wat inhoudt dat er alleen controle is in het land van vestiging. Omdat de uitspraak van de Italiaanse rechter niet in overeenstemming is met het Europese recht, lijkt een succesvol hoger beroep mogelijk. Dit is m.i. tevens nodig omdat deze uitspraak anders de aansprakelijkheid van hostingproviders aanzienlijk zou uitbreiden.

De AG stelt dat Zweden, met het oog op bescherming van de consument tegen de risico’s van fraude en criminaliteit, het recht kansspelen te exploiteren en te promoten mag onderwerpen aan een vergunningstelsel zodat zij door de overheid streng gereguleerd kan worden (ov. 90). Dit volgt uit het arrest Liga v Lisboa waarin werd beslist dat dit tevens geldt voor kansspelen die via het internet worden aangeboden. Nu heeft Zweden in § 54 lid 2 Lotterilag bepaalt dat diegene die kansspelen die in een andere lidstaat zijn gevestigd – promoot (dus ongeacht of hij deze wel of niet zelf aanbiedt), een (strafrechtelijke) sanctie opgelegd kan krijgen van een gevangenisstraf van maximaal twee jaar of een geldboete. Terwijl de promoters van (zonder vergunning hebbende) kansspel aanbieders die zijn gevestigd op Zweeds grondgebied slechts kunnen worden gesanctioneerd met een bestuursrechtelijke boete (§ 38 Lotterilag). Ook al is deze bestuursrechtelijke boete van gelijke hoogte, volgens de AG kan zo’n bepaling geen stand houden en is deze onverenigbaar met het Europese recht omdat § 54 lid 2 Lotterilag nog steeds de mogelijkheid biedt een gevangenisstraf op te leggen. Dit is volgens de AG discriminerend en niet noodzakelijk om haar doel te bereiken.

De kans dat het Hof de AG volgen zal lijkt aanzienlijk groot omdat niet is aangetoond dat de risico’s voor fraude en criminaliteit van de consumenten groter zijn bij kansspel aanbieders die zijn gevestigd in een buitenlandse lidstaat.