De regels met betrekking tot de koop op afstand zijn sinds 2001 neergelegd in artt. 7: 46a – 46j BW (Wet Koop op Afstand). De bepalingen zijn afkomstig van de Richtlijn 97/7 betreffende bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten. Uit art. 7: 46d lid 1 BW volgt dat de koper gedurende zeven werkdagen na de ontvangst van de zaak recht heeft zonder opgave te ontbinden. Deze termijn wordt verlengd naar drie maanden indien niet is voldaan aan een aantal gegevens die zijn genoemd in art. 7: 46c lid 2 BW  (tijdig bij de nakoming moeten deze gegevens worden verstrekt). De zeven-dagen-en/of drie-maandentermijn geldt ook voor de afname van een dienst op afstand ingevolge art. 7: 46i lid 1 BW. Tot zover de hoofdregel.

Uit art. 7: 46i lid 5 BW volgt dat ontbinding op grond van de bedenktijd niet opgaat indien er sprake is van de afname van een dienst waarvan de nakoming van met instemming van de wederpartij is begonnen. Dat wil niet zeggen dat de verplichting van art. 7: 46c lid 2 BW (waaruit bijvoorbeeld volgt dat de consument moet worden gewezen op de mogelijkheid van ontbinding binnen de termijn van art. 7: 46d lid 1 BW) niet geldt, het stelt alleen dat wanneer men niet voldoet aan deze vereisten, een beroep op de ontbindingsbevoegdheid ex art. 7: 46d lid 1 BW geen mogelijkheid lijkt te zijn. Niet noodzakelijk is dat de volledige dienst reeds verricht is (Kamerstukken II, 1999-00, 26 861, nr. 3, p. 33). Echter moet hier niet voorbij worden gegaan aan het begrip ‘instemming’. Dit zou toch uit de aard van de overeenkomst kunnen voortvloeien? Indien jij als gebruiker direct gebruik kunt maken van de datingsite dan kan een gemiddeld consument ervan uitgaan dat de 2 euro die je voor die week hebt betaald voorgoed van je rekening is verdwenen. De rechter geeft echter een andere uitleg aan het begrip: Artikel 7:46i lid 5 BW bepaalt (onder meer) dat artikel 46d niet van toepassing is op de overeenkomst op afstand tot het verrichten van diensten waarvan de nakoming met instemming van de wederpartij is begonnen voordat de in artikel 46d lid 1, eerste en derde volzin, bedoelde termijn is verstreken, maar dat geldt alleen indien de wederpartij op de termijn van zeven dagen is geattendeerd. (Rb. Zwolle 2 februari 2010, LJN BL1755). Om instemming van de gebruiker te verkrijgen moet de gebruiker dus alsnog (ex art. 7: 46c lid 2 BW) op deze ontzegging van het herroepingsrecht worden gewezen.

Hieruit volgt dat de consument een sterke positie heeft wanneer hier niet op wordt gewezen. Het neigt bijna tegen het onrechtvaardige aan, nu de gebruiker vaak weet dat men de overeenkomst niet zomaar op zou kunnen zeggen wanneer de dienst direct kan worden afgenomen. Indien de dienst nou wel aan de (attenderings-)vereiste heeft voldaan laat dat de mogelijkheden om een beroep te doen op wanprestatie (art. 6: 74 BW); tekortkoming in de nakoming (art. 6: 265 BW); en non-conformiteit (artt. 7: 17 jo. 7: 22 BW) onverlet.