De safe harbor-bepaling is sinds 1998 neergelegd in section 512 van de (Digital Millenium) Copyright Act (te vergelijken met ons – van de E-commerce richtlijn afkomstige – art. 6: 196c BW). De bepaling omvat een aantal uitzonderingen om aansprakelijkheid voor een tussenpersoon uit te sluiten. In Viacom v Youtube (volledige tekst) slaagde het beroep van Youtube op 17 U.S.C. § 512(c). Het hebben van feitelijke kennis (dan wel bewustzijn) van opslag van inbreukmakend materiaal  door Youtube was onvoldoende om haar aansprakelijk te stellen. Het is volgens de rechter niet de taak van Youtube om actief opzoek te gaan naar inbreukmakend materiaal. De door Viacom geëiste schadevergoeding werd niet toegewezen omdat  Youtube op haar site de mogelijkheid biedt om inbreukmakend materiaal te verwijderen wanneer zij hiervan op de hoogte wordt gesteld (vgl. Corbis Corp. v Amazon.com). Bovendien was zij in staat om de ongeveer 100.000 inbreukmakende filmpjes snel te verwijderen. Viacom blijft bij haar standpunt dat zij 1 miljard dollar schade heeft geleden door het handelen van Youtube en gaat in hoger beroep. Youtube heeft inmiddels software gelanceerd om automatisch inbreukmakend materiaal op te sporen, het Youtube Video Identification systeem (YVI). Met deze software werd onder andere het grootste deel van WMG’s auteursrechtelijk beschermde werken van Youtube verwijderd. Dit systeem is echter na de aanvang van Viacom v Youtube gelanceerd waardoor dit niets veranderd aan de door volgens Viacom geleden schade.

De uitspraak is een opluchting voor alle User Generated Content sites in de VS. Zij hebben alleen de taak de mogelijkheid te bieden (en hierbij voldoende prompt te handelen) om inbreukmakend materiaal te verwijderen indien zij hiervan op de hoogte worden gesteld. Wellicht is het een idee om met deze uitspraak te gaan zwaaien in het hoger beroep dat Google heeft ingesteld tegen Italië (zie Google veroordeeld door Italiaanse rechter – strookt niet met Europees recht).